مجلسى كه پادشاه جابرى به ظلم و عدوان كسى را زند يا كشد ، يا ظلمى بر او كند اگر يارى او نكيد ؛ زيرا كه يارى و نصرت مؤمن بر مؤمن واجب است در هنگامى كه حاضر باشيد ، و اگر حاضر نباشيد و مطّلع نشويد بر شما حجّت تمام نخواهد بود « 1 » . و به سند معتبر از محمّد بن مسلم منقول است كه حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام روزى گذشتند ديدند كه من نزد قاضى از قاضيان مدينه نشسته‌ام ، روز ديگر به خدمت آن حضرت رفتم ، فرمود : آن چه مجلس بود كه ديروز نشسته بودى ؟ گفتم : فداى تو گردم آن قاضى مرا اكرام مىنمايد ، و گاهى نزد او مىنشينم ، حضرت فرمود : چه چيز تو را ايمن كرده است از اينكه لعنتى بر او نازل شود از جانب خدا و جميع اهل آن مجلس را فراگيرد . و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام در وقت وفات امام حسن عليه السّلام را وصيت فرمود كه : صالح را دوست دار براى صلاحش ، و با فاسق مدارا كن كه دين خود را از شرّ او حفظ نمائى و در دل او را دشمن دار « 2 » . و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است : هركه ظالمى را معذور دارد در ظلمش خدا مسلّط كند بر او كسى را كه بر او ظلم كند ، و اگر دعا كند براى دفع آن ظلم دعايش را مستجاب نكند ، و او را بر آن مظلوم بدون اجر ندهد « 3 » . و به سند معتبر از آن حضرت منقول است كه : اعوان ظالمان در قيامت در سراپرده‌هاى آتش خواهند بود تا حق‌تعالى از حساب خلايق فارغ شود « 4 » .

--> ( 1 ) بحار الانوار 75 / 17 ح 2 . ( 2 ) بحار الانوار 75 / 369 ح 4 . ( 3 ) بحار الانوار 75 / 372 - 373 ح 21 . ( 4 ) فروع كافى 5 / 107 ح 7 .